غزل ۴۰۹ - مطرب عشاق ساز ما نواخت

مطرب عشاق ساز ما نواخت
ساقی سرمست ما ما را نواخت ۱

صاف درمان است دُرد درد دل
دُرد دردش جان بو دردا نواخت ۲

از بلایش کار ما بالا گرفت
این بلا ما را از آن بالا نواخت ۳

گنج اسما بر سر عالم فشاند
از کرم او جملهٔ اشیا نواخت ۴

عالمی از ذوق ما آسوده اند
خاطر یاران ما را تا نواخت ۵

کرده میخانه سبیل عاشقان
بینوایان را چنین خوش وانواخت ۶

نعمت الله را به لطف خویشتن
حضرت یکتای بی همتا نواخت ۷