هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از نعمت الله ولی بیانگر لطف و بخشش خداوند به شاعر است. خداوند او را آفرید، روزیاش داد، در وجودش جاری ساخت، به میخانه عشق راهنمایی کرد، ساقی بزم عاشقانش نمود، با جمال خودش مشرفش کرد، دنیا و آخرت به او بخشید، و او را عاشق و معشوق ساخت. در پایان، خداوند نام او را نعمت الله نهاد و سید ملک انس و جانش ساخت.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از اصطلاحات مانند 'میخانه' و 'ساقی' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند.
غزل ۴۱۰ - لطف سازنده تا عیانم ساخت
لطف سازنده تا عیانم ساخت
رازق رزق بندگانم ساخت ۱
این چنین چون بدن پدید آمد
همچو جان در بدن دوانم ساخت ۲
حکم میخانه ام عطا فرمود
ساقی بزم عاشقانم ساخت ۳
به جمال خودم مشرف کرد
مونس جان بیدلانم ساخت ۴
دنیی و آخرت به من بخشید
واقف از سر این و آنم ساخت ۵
عاشقی کردم و شدم معشوق
گرچه بودم چنین چنانم ساخت ۶
بنده را نام نعمت الله کرد
سید ملک انس و جانم ساخت ۷
رازق رزق بندگانم ساخت ۱
این چنین چون بدن پدید آمد
همچو جان در بدن دوانم ساخت ۲
حکم میخانه ام عطا فرمود
ساقی بزم عاشقانم ساخت ۳
به جمال خودم مشرف کرد
مونس جان بیدلانم ساخت ۴
دنیی و آخرت به من بخشید
واقف از سر این و آنم ساخت ۵
عاشقی کردم و شدم معشوق
گرچه بودم چنین چنانم ساخت ۶
بنده را نام نعمت الله کرد
سید ملک انس و جانم ساخت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۰۹ - مطرب عشاق ساز ما نواخت
گوهر بعدی:غزل ۴۱۱ - آتش عشقش تمام عود وجودم بسوخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.