غزل ۴۲۲ - یار ما رفت گوییا جان رفت

یار ما رفت گوییا جان رفت
جان چه قدرش بود که جانان رفت ۱

عمر ما بود رفت چه توان کرد
در پی عمر رفته نتوان رفت ۲

هر که با ما دمی نشد همدم
دم آخر که شد پریشان رفت ۳

رند مستی ز بزم ما کم شد
گوییا در پی حریفان رفت ۴

بود حلّال مشکلات همه
لاجرم چون برفت آسان رفت ۵

نور چشم است در نظر پیداست
گرچه از چشم خلق پنهان رفت ۶

نعمت الله جان به جانان داد
عاشقانه به بزم سلطان رفت ۷