غزل ۴۲۴ - رند سرمستی ز پا افتاد و رفت

رند سرمستی ز پا افتاد و رفت
سر به پای خم می بنهاد و رفت ۱

بی خیانت او امانت را سپرد
عاشقانه جان به جانان داد و رفت ۲

گندم و جو کاشت خرمن گرد کرد
داد خرمن را همه بر باد و رفت ۳

شد مجرد خرقه را اینجا گذاشت
ماند این دنیای بی بنیاد و رفت ۴

هر که او با ما درین دریا نشست
در محیط بیکران افتاد و رفت ۵

گرچه بسیاری غم هجران کشید
وصل او چون یافت شد دلشاد و رفت ۶

لطف سید بندهٔ خود را نواخت
بنده شد از لطف او آزاد و رفت ۷