غزل ۴۳۰ - در ره عشق چو ما بی سر و پا باید رفت

در ره عشق چو ما بی سر و پا باید رفت
راه را نیست نهایت ابدا باید رفت ۱

ما از این خلوت میخانه به جائی نرویم
که از این جنت جاوید چرا باید رفت ۲

گر علاجی طلبد خسته به درگاه طبیب
دردمندانه به امید دوا باید رفت ۳

هر که دارد هوس دار بقا خوش باشد
بی سر و پا به سر دار فنا باید رفت ۴

عارف ار آنکه به میخانه رود یا مسجد
هر کجا می رود از بهر خدا باید رفت ۵

در پی عشق روان شو که طریقت اینست
تو چه دانی که در این راه کجا باید رفت ۶

نعمت الله سوی کعبه روانست دگر
عاشقانه چو وی از صدق و صفا باید رفت ۷