غزل ۴۳۲ - به خرابات مغان بی سر و پا خواهم رفت

به خرابات مغان بی سر و پا خواهم رفت
دردمندانه به امید دوا خواهم رفت ۱

باز زنار سر زلف بتی خواهم بست
من سودا زده در دام بلا خواهم رفت ۲

گنج در گوشهٔ میخانهٔ سرمستان است
از چنین جای خوشی بنده کجا خواهم رفت ۳

چون سردار فنا دارِ بقا می بخشد
عاشقانه به سرِ دار فنا خواهم رفت ۴

می روم تا به سراپردهٔ او مست و خراب
بر در عاقل مخمور چرا خواهم رفت ۵

به امیدی که مگر خاک در او گردم
میل دارم که چه بادی به هوا خواهم رفت ۶

ای که گوئی به کجا می رود این سید ما
از خدا آمده بودم به خدا خواهم رفت ۷