غزل ۴۳۴ - تا که سودای خیالش در سُویدا جا گرفت

تا که سودای خیالش در سُویدا جا گرفت
چون سر زلفش وجودم مو به مو سودا گرفت ۱

از بلای عشق آن بالا نمی نالیم ما
مبتلائیم از بلا این کار ما بالا گرفت ۲

موج دریا می رسد ما را به دریا می کشد
اختیاری نیست ما را کی بود بر ما گرفت ۳

عاشق مستیم اگر گفتیم اناالحق دور نیست
مرد عاقل کی گنه بر عاشق شیدا گرفت ۴

در خرابات مغان خوش گوشه ای بگرفته ایم
گر بقا خواهی همین جا بایدت مأوا گرفت ۵

آب چشم ما به هر سو رو نهاده می رود
لاجرم آب وجود ما همه دریا گرفت ۶

هر کسی دستی زده بر دامن صاحبدلی
نعمت الله دامن یکتای بی همتا گرفت ۷