غزل ۴۳۶ - نور چشم عالمی بر دیدهٔ ما جا گرفت

نور چشم عالمی بر دیدهٔ ما جا گرفت
این چنین نور خوشی در جای خود مأوا گرفت ۱

سوخته می خواست تا آتش زند در جان او
از میان سوختگان خویشتن ما را گرفت ۲

عقل مخمور است و ما مست و خراب افتاده ایم
در چنین وقتی نباشد عقل را بر ما گرفت ۳

ملک دل بگرفت عشقش غارت جان می کند
ترک سرمستی درآمد این ولایتها گرفت ۴

مبتلائیم و بلا را مرحبائی می زنیم
زانکه از بالای او این کار ما بالا گرفت ۵

تا به دست زلف او دادم دل سودا زده
چون سر زلفش وجودم مو به مو سودا گرفت ۶

در سرابستان میخانه حضوری دیگر است
لاجرم سید حضوری یافت آنجا جاگرفت ۷