هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی و دلبستگی به معشوق ازلی میپردازد. شاعر از مستی عشق، بیخبری عاقلان، و بلندپروازی در راه عشق سخن میگوید. همچنین، اشارهای به گریههای عاشقانه و فراق، و برتری عشق بر عقل دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند مستی عشق و گریههای عاشقانه نیاز به درک بیشتری از ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۴۳۷ - عشق دلبر در دل ما جا گرفت
عشق دلبر در دل ما جا گرفت
خانه خالی دید از آن مأوا گرفت ۱
عاشق مستیم و در کوی مغان
عاقلان را کی بود بر ما گرفت ۲
هر کسی دستی و دامانی دگر
دست ما دامان بی همتا گرفت ۳
مبتلائیم و بلا جوئیم ما
از بلا این کار ما بالا گرفت ۴
آب چشم ما به هر سو رو نهاد
لاجرم گرد جهان دریا گرفت ۵
عقل اگر ره را غلط کرد و برفت
کی کند بینا ، بنا بینا گرفت ۶
سید ما از همه عالم گرفت
درگه یکتای بی همتا گرفت ۷
خانه خالی دید از آن مأوا گرفت ۱
عاشق مستیم و در کوی مغان
عاقلان را کی بود بر ما گرفت ۲
هر کسی دستی و دامانی دگر
دست ما دامان بی همتا گرفت ۳
مبتلائیم و بلا جوئیم ما
از بلا این کار ما بالا گرفت ۴
آب چشم ما به هر سو رو نهاد
لاجرم گرد جهان دریا گرفت ۵
عقل اگر ره را غلط کرد و برفت
کی کند بینا ، بنا بینا گرفت ۶
سید ما از همه عالم گرفت
درگه یکتای بی همتا گرفت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۰۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۳۶ - نور چشم عالمی بر دیدهٔ ما جا گرفت
گوهر بعدی:غزل ۴۳۸ - آتش عشقش خوشی در ما گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
