غزل ۴۳۹ - چشم مستش گوشه ای از ما گرفت

چشم مستش گوشه ای از ما گرفت
گوئیا از ما عنایت وا گرفت ۱

عارفانه خلوتی خالی گزید
کنج خلوتخانهٔ تنها گرفت ۲

دل ز هجرش گر بنالد گو بنال
دیگران را کی بود بر ما گرفت ۳

بر امید وصل او جان عزیز
رفت و بر خاک درش مأوا گرفت ۴

آب چشم ما به هر سو شد روان
سو به سوی ما همه دریا گرفت ۵

در بلای عشق او افتاد دل
زان بلا این کار ما بالا گرفت ۶

نعمة الله رفت از عالم ولی
درگه یکتای بی همتا گرفت ۷