هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از نعمت الله بیانگر وحدت وجود و یگانگی خداوند است. شاعر تأکید می‌کند که خداوند هم ذات است و هم صفات، و عارفی مانند او که ممکنات و واجبات را جمع کرده باشد، در عالم دیده نشده است. او به بقای خود باقی است و دیگران به او باقی می‌مانند. شاعر همچنین بر یگانگی خداوند تأکید دارد و هرگونه دوگانگی را رد می‌کند. در پایان، شاعر از درد عشق الهی سخن می‌گوید و اینکه این درد، درمان دردهای دیگر است.
رده سنی: 16+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سال دشوار است. همچنین، استفاده از اصطلاحات تخصصی عرفانی ممکن است برای این گروه سنی نامفهوم باشد.

غزل ۴۵۶ - نعمت الله مظهر ذات و صفات

نعمت الله مظهر ذات و صفات
گه صفاتش می نماید گاه ذات ۱

عارفی چون او در این عالم که دید
جمع کرده ممکنات و واجبات ۲

او به او باقی و ما باقی به او
عمر جاوید است او را این حیات ۳

او یک است و گر یکی گوید که دو
تو یکی می گو مگو آن تُرَهات ۴

دُرد دردش دردمندانه بنوش
زانکه درد او تو را باشد دوات ۵

می کنم علم معانی را عمل
کی پرستم صورت لات و منات ۶

سالها باید که تا پیدا شود
همچو سید سیدی در کاینات ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۸۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۵۵ - مائیم و می صحبت رندان خرابات
گوهر بعدی:غزل ۴۵۷ - فانی تمام خدمت اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.