غزل ۴۶۹ - ترک سر‌مستی مرا دامن کشانم می‌کشد

ترک سر‌مستی مرا دامن کشانم می‌کشد
باز بگشوده کنار و در میانم می‌کشد ۱

در کش خود می‌ کشد ما را به صد لطف و کرم
گه چنینم می‌نوازد گه چنانم می‌کشد ۲

کی کشد ما را ، چو لطفش می‌کشد ما را به ناز
عاشق مست خرابم کش کشانم می‌کشد ۳

از بلای عشق او چون کار ما بالا گرفت
از زمین برداشته بر آسمانم می‌کشد ۴

می‌کشم نقش خیالش بر سواد چشم خود
زانکه این نقش خیال او روانم می‌کشد ۵

جذبهٔ او می ‌رسد خوش می‌ کشد ما را به ذوق
در کشاکش اوفتادم چون دوانم می کشد ۶

نعمت‌الله جمله عالم را به سوی خود کشید
جان فدای او که عشق او به جانم می‌کشد ۷