غزل ۴۷۸ - کون جامع جامع اسما بود

کون جامع جامع اسما بود
مظهر او مجمع اشیاء بود ۱

آفتابی تافته بر آینه
نور او زان نور مه سیما بود ۲

در ازل رندی که با ما باده خورد
همچنان مست است و باشد تا بود ۳

ما ز دریائیم و دریا عین ما
این کسی داند که او از ما بود ۴

جام می در دور و ساقی در حضور
مجلس ما جنت المأوا بود ۵

چشم عالم روشنست از نور او
دیده ای بیند که او بینا بود ۶

نعمت الله در همه عالم یکی است
لاجرم یکتای بی همتا بود ۷