غزل ۴۸۴ - بحر ما دریای بی پایان بود

بحر ما دریای بی پایان بود
آب ما از چشمهٔ حیوان بود ۱

چشم عالم روشن است از نور او
روشنی چشم مردم آن بود ۲

باطنست او وز همه ظاهر تو راست
این چنین پیدا چنان پنهان بود ۳

خوش حبابی پر کن از آب حیات
هر دو را می بین که او یکسان بود ۴

نعمت الله مست و جام می به دست
سید ما میر سرمستان بود ۵