غزل ۴۸۵ - بحر ما دریای بی پایان بود

بحر ما دریای بی پایان بود
آب ما از چشمهٔ حیوان بود ۱

کنج دل گنجینهٔ معمور اوست
گرچه دل کاشانهٔ ویران بود ۲

دُرد درد عشق او را نوش کن
زانکه دُرد درد او پنهان بود ۳

جان چه باشد تا سخن گوید ز جان
هر کسی کو عاشق جانان بود ۴

نور چشم است از همه پیداتر است
تا نپنداری که او پنهان بود ۵

گر که بینی دست او را بوسه ده
زانکه دست او از آن دستان بود ۶

نعمت الله مست و جام می به دست
این چنین رندی مرا مهمان بود ۷