غزل ۴۸۶ - جان بی جانان تن بی جان بود

جان بی جانان تن بی جان بود
خوش نباشد جان که بی جانان بود ۱

کنج دل گنجینهٔ عشق وی است
آنچنان گنجی در این ویران بود ۲

چشم ما بسته خیالش در نظر
روشنی دیدهٔ ما آن بود ۳

آفتابست او و عالم سایه بان
این چنین پیدا چنان پنهان بود ۴

دل به دریا ده بیا با ما نشین
زانکه اینجا بحر بی پایان بود ۵

دو نماید صورت و معنی یکی است
موج و دریا نزد ما یکسان بود ۶

نعمت الله در خرابات مغان
دیدم او ساقی سرمستان بود ۷