غزل ۴۸۸ - نقل ما چون نقد سرمستان بود

نقل ما چون نقد سرمستان بود
در همه عالم از آن دستان بود ۱

دست ما و دامن او بعد از این
خوش بود دستی کز آن دستان بود ۲

روضهٔ ما جنت پر حوریان
بوستان شیخ در ماهان بود ۳

چشم ما تا دید آب رو از آن
در نظر دریای بی پایان بود ۴

هر که باشد عارف ذات و صفات
شاید ار گوئی که او انسان بود ۵

عاشق او زنده باشد تا ابد
جان عاشق زنده از جانان بود ۶

گر خراب است خانهٔ ما باک نیست
جای گنجش در دل ویران بود ۷

هر که آید در نظر ای نور چشم
آن نمی گویم ولیکن آن بود ۸

در خرابات فنا خوش ساکنیم
نعمت الله میر سرمستان بود ۹