غزل ۴۸۹ - جان بی جانان تن بی جان بود

جان بی جانان تن بی جان بود
خوش بود جانی که با جانان بود ۱

دردمندان را دوا درد دل است
این چنین دردی مرا درمان بود ۲

عشق را خود با سر و سامان چه کار
کار عاشق بی سر و سامان بود ۳

هر که او پابستهٔ زلف بتی است
همچو مو پیوسته سرگردان بود ۴

هر کسی کز عشق او کشته شود
او نمیرد زنده جاویدان بود ۵

عشق او گنجی و دل پروانه ای
جای گنجش در دل ویران بود ۶

سید و بنده اگر خواهی بیا
نعمت الله جو که این و آن بود ۷