غزل ۴۹۰ - دل که بی دلبر بود بی جان بود

دل که بی دلبر بود بی جان بود
خوش بود جانی که با جانان بود ۱

نور او در دیدهٔ ما رو نمود
گرچه از چشم شما پنهان بود ۲

کنج دل گنجینهٔ عشق ویست
جای گنجش در دل ویران بود ۳

هر که دید آئینهٔ گیتی نما
بر جمال خویشتن حیران بود ۴

ذوق ما از عقل می پرسی مپرس
این کسی داند که او را آن بود ۵

کشتهٔ او زندهٔ جاوید شد
پیش او مردن مرا آسان بود ۶

نعمت الله در خرابات مغان
ساقی سرمست می نوشان بود ۷