غزل ۵۰۳ - حق است دین سید و دین من این بود

حق است دین سید و دین من این بود
برهان واضح است و دلیل مبین بود ۱

گفتم که من همینم و معشوق من همان
دیدم که اوست آنکه همان و همین بود ۲

آن نور آسمان و زمین است و نزد ما
روح تو آسمان و تن تو زمین بود ۳

در ذره آفتاب جمالش نموده رو
بیند کسی که دیدهٔ او خُردبین بود ۴

آئینهٔ خداست دل پاک روشنم
زان رو بود که لایق این آفرین بود ۵

حق را به خلق هر که شناسد نه عارف است
حق را به حق شناس که عارف همین بود ۶

هر صورتی که نقش کنم در ضمیر خویش
نقش خیال صورت نقاش چین بود ۷

نقد خزینهٔ ملک است این امانتم
بسپارمش به دست کسی کو امین بود ۸

والله به جان سید مستان که همدمم
جام می است تا نظر واپسین بود ۹