غزل ۵۲۸ - عشق ما را سوی دریا می کشد

عشق ما را سوی دریا می کشد
گوئیا ما را به مأوا می کشد ۱

دلبر ما می کشد ما را به کش
خوش بود دلبر که ما را می کشد ۲

دل به دست زلف او دادیم و برد
و از خیالش سر به سودا می کشد ۳

عشق سرمست است در کوی مغان
عاشقان را خوش به مأوا می کشد ۴

می کشد هر لحظه نقشی در خیال
صورتش بر لوح اشیا می کشد ۵

جذبهٔ او می کشد ما را بخود
این کرم بین حق تعالی می کشد ۶

هر کجا رندی است در میخانه ای
خاطر سید به آن جا می کشد ۷