غزل ۵۲۹ - یار سرمست است و ما را می کشد

یار سرمست است و ما را می کشد
دوستان را بی سر و پا می کشد ۱

آمد آن موج محیط عشق او
خوش خوشی ما را به دریا می کشد ۲

می کشد ما را به میخانه مدام
خاطر ما هم به مأوا می کشد ۳

در کش خود می کشد دلکش مرا
زان کشش جانم به آنجا می کشد ۴

از بلا چون کار ما بالا گرفت
مبتلا را دل به بالا می کشد ۵

هر کجا او می کشد ما می رویم
کشته ایم و حق تعالی می کشد ۶

نعمت الله می رود دامن کشان
جذبه ای دارد که دلها می کشد ۷