غزل ۵۳۴ - ترک سرمستی مرا دامن کشانم می کشد

ترک سرمستی مرا دامن کشانم می کشد
باز بگشوده کنار و در میانم می کشد ۱

درکش خود می کشد ما را به صد لطف و کرم
گه چنینم می نوازد گه چنانم می کشد ۲

کی کشد ما را چو لطفش می کشد ما را به ناز
عاشق مست و خرابم کشکشانم می کشد ۳

از بلای عشق او چون کار ما بالا گرفت
از زمین برداشته بر آسمانم می کشد ۴

می کشم نقش خیالش بر سواد چشم خود
زانکه این نقش خیال او روانم می کشد ۵

جذبهٔ او می کشد خوش می کشد ما را به ذوق
در کشاکش اوفتادم چون دوانم می کشد ۶

نعمة الله جملهٔ عالم به سوی خود کشید
جان فدای او که عشق او به جانم می کشد ۷