غزل ۵۵۳ - عاقبت سید ما سوی مغان خواهد شد

عاقبت سید ما سوی مغان خواهد شد
به سراپردهٔ میخانه روان خواهد شد ۱

گر بگویند که فرما و بیا مستانه
زند انگشت خوشی رقص کنان خواهد شد ۲

آفتابی است که از مشرق جان می تابد
گرچه از دیدهٔ ما باز نهان خواهد شد ۳

همه عالم چو بود آینهٔ حضرت او
در همه آینه بر خود نگران خواهد شد ۴

عین ما آب حیاتست و حبابش خوانند
زود بینند که بی نام و نشان خواهد شد ۵

جام می آمد و آورد پیام ساقی
که دمی همدم ما شو که چنان خواهد شد ۶

صحبت سید سرمست غنیمت می دان
که در این یک دو سه روزی ز جهان خواهد شد ۷