غزل ۵۷۹ - خوشست این دیدهٔ روشن که غیر او نمی بیند

خوشست این دیدهٔ روشن که غیر او نمی بیند
اگر بیند کسی غیرش بگو نیکو نمی بیند ۱

اگر چه دیدهٔ احول یکی را دو نماید رو
بحمدالله که چشم من یکی را دو نمی بیند ۲

به چشم او توان دیدن جمال بی مثال او
به غیر روی ننماید کسی را رو نمی بیند ۳

مراد مردم از دیده نظر کردن به روی اوست
و گر نه دیده ای نبود که روی او نمی بیند ۴

به چشم ما نگاهی کن که نور چشم ما بینی
که چشم ما به غیر او کهن یا نو نمی بیند ۵

نبیند چشم نابینا جمال ماه تابان را
اگر صد سال می گویم نداند چو نمی بیند ۶

مگر سررشته گم کردی که این رشته دو تو دیدی
ببین در دیدهٔ سید که جز یک تو نمی بیند ۷