غزل ۶۳۸ - خوش بود گر او به حالم بنگرد

خوش بود گر او به حالم بنگرد
ور بمیرم هم به خاکم بسپرد ۱

زار مردم ز آرزوی او ولی
زنده گردم بر سرم چون بگذرد ۲

ما گدا و پادشاه کائنات
پادشه نام گدائی کی برد ۳

غنچهٔ دل در هوای او چو گل
جامهٔ جان بر تن خود می درد ۴

هر که او غم می خورد در عشق او
شادمان از خویشتن او برخورد ۵

یک دمی بی عشق او گر عمر رفت
عاشق آن دم را ز عمرش نشمرد ۶

می فروش ار می فروشد گوبیا
هرچه دارد نعمت الله می خرد ۷