غزل ۶۴۹ - دوش تا روز دل از عشق تنعم می کرد

دوش تا روز دل از عشق تنعم می کرد
در پس پردهٔ جان یار ترنم می کرد ۱

من چو بلبل همه شب زار همی نالیدم
دوست چون غنچه بر آن گریه تبسم می کرد ۲

دل بیچارهٔ گم گشته خود را دیدم
چارهٔ خویش همی جست و دگر گم می کرد ۳

بر سر کوی خرابات گذر می کردم
عشق دیدم که روان غارت مردم می کرد ۴

گرچه جام می و پیمانه همی کردم نوش
همت عالی من میل بدان خم می کرد ۵

باده با جام سخن از سر مستی می گفت
روح با جسم درین حال تکلم می کر د ۶

سید و بنده چو در خلوت جان می رفتند
بندهٔ عاشق گستاخ تقدم می کرد ۷