غزل ۶۵۸ - آن لحظه که جان در تتق غیب نهان بود

آن لحظه که جان در تتق غیب نهان بود
در دیدهٔ ما نقش خیال تو عیان بود ۱

بودیم نشان کردهٔ عشق تو در آن حال
هر چند در آن حال نه نام و نه نشان بود ۲

عشق تو خیالی است که ما زنده از آنیم
بی عشق تو دل زنده زمانی نتوان بود ۳

ما نقش خیال تو نه امروز نگاریم
کز روز ازل جان به خیالت نگران بود ۴

گفتی که در آئینه به جز ما نتوان دید
چندان که نمودی و بدیدیم همان بود ۵

خوش آب حیاتست روان از نفس ما
تا هست چنین باشد و تا بود چنان بود ۶

سید قدحی باده به من داد بخوردم
آری چه کنم مصلحت بنده در آن بود ۷