غزل ۶۵۷ - چون شراب صاف درمان است مارا دُرد درد

چون شراب صاف درمان است مارا دُرد درد
زان همی ریزم فرود آیم به روی دُرد درد ۱

گرم می دارد مرا صوف و حریر عشق او
غم ندارم گر ندارم در هوای برد برد ۲

من ز میدان بلایش رو نگردانم به تیغ
رستم دستان کجا ترسان شود از گرد گرد ۳

آفتاب روشن روی منیر میر ترک
کی مکدر گردد از گردی که باری کرد گرد ۴

تو نه ای مرد نبرد درد درد عشق او
ده هزار ار خانه گیری او بدادی نرد برد ۵

ناجوانمردی که او در عشق جانان جان نداد
شاید ارزنده دلی گوید که آن نامرد مرد ۶

تا بزرگی کرد تدبیری که نانی را خورد
نعمت الله دید بسیاری که نانی خورد و مرد ۷