غزل ۲۰۴۰ - روز است ای دو دیده، در روزنم نظر کن

روز است ای دو دیده، در روزَنَم نَظَر کُن
تو اصلِ آفتابی، چون آمدیْ سَحَر کُن ۱

بَردار طالِبان را، وَزْ هفت بَحْر بُگْذر
مَنْگَر به گاو و ماهی، وَزْ صد چُنین گُذَر کُن ۲

پیدا بِکُن که پاکی از کَوْن و پَست و بالا
وین خانهٔ کُهَن را‌‌ بی‌زیر و‌‌ بی‌زَبَر کُن ۳

عالَم فَناست جُمله، در یک دَمَش بَقا کُن
ماری‌ست زَهر دارد، تو زَهرِ او شِکَر کُن ۴

هر سو که خُشک بینی، تو چَشمه‌یی رَوان کُن
هر جا که سنگْ بینی، از عَکسِ خود گُهَر کُن ۵

اَنْدَر قَفایِ عاشق، هر سو که خَصْمْ بینی
او را به زَخْمِ سیلی، اَنْدَر زمان به دَرکُن ۶

تا چند عُذر گویی؟ کورند و می‌نَبینَند
گَر کورِشان نخواهی، در دیده‌شان نَظَر کُن ۷

خواهی که پَرده‌هاشان در دیده‌‌ها نباشد
فَرما تو پَردگی را کَزْ پَرده‌‌ها عَبَر کُن ۸

فرمان تو راست مُطْلَق، با جمعْ در میان نِهْ
بَستَم قَبایِ عُطْلَت، هم چارهٔ کَمَر کُن ۹

ای آفتابِ عَرشی ای شَمسِ حَقِّ تبریز
چون ماهِ نو نِزارم، رویَم تو در قَمَر کُن ۱۰