غزل ۶۹۲ - عقل ناقص به کار می ناید

عقل ناقص به کار می ناید
صحبت او مرا نمی باید ۱

سخنش اعتبار نتوان کرد
زانکه بر قول خود نمی پاید ۲

هر زمان قصهٔ دگر خواند
هر دم انکامه ای بیاراید ۳

آبرو را به خاک ره ریزد
به لب خشک باده پیماید ۴

چون که از شوق عشق بی خبرست
لاجرم دوستی نمی شاید ۵

نفی سید کند ولی به خیال
آن خیالش به خواب بنماید ۶

سیدی عاشقی بجو که تمام
جانت از ذوق او بیاساید ۷