غزل ۷۱۷ - رخت ما را به سراپردهٔ میخانه برید

رخت ما را به سراپردهٔ میخانه برید
آلت مجلس ما جمله به ساقی سپرید ۱

ما چو غنچه به هوا جامهٔ خود جا کردیم
بعد از این خرقهٔ ما را به ملامت ندرید ۲

عیب ما را مکنید ار شده ایم عاشق او
نور چشمست ببینید که صاحب نظرید ۳

گر ز ما از سر مستی سخنی گوش کنید
از سر لطف و کرم از سر آن درگذرید ۴

هر کجا نقش خیالی که ببیند دیده
معنی خوب در آن صورت زیبا نگرید ۵

میل میخانه ندارید ندانیم چرا
مگر از ذوق می و مستی ما بی خبرید ۶

بندهٔ سید رندان خرابات شوید
که به نزدیک سلاطین جهان معتبرید ۷