غزل ۷۱۶ - از کرم جان عزیزم بر جانانه برید

از کرم جان عزیزم بر جانانه برید
دست گیرید و مرا مست به میخانه برید ۱

دل چو شمع است که در مجلس جان می سوزد
خبر سوختگان را بر پروانه برید ۲

آشنایان همه جمعند و حریفان سرمست
حیف باشد که چنین مژده به بیگانه برید ۳

گنج عشقست که در کنج دل ویرانست
نقد گنجنیهٔ ما از دل ویرانه برید ۴

عاقل آنست که دیوانهٔ عشق است چو ما
سخن عاقل دیوانه به دیوانه برید ۵

دل مردان خدا هر که برد خوش باشد
گو بیائید و برید آن دل و مردانه برید ۶

گوشهٔ خلوت میخانه مقامی امن است
نعمت الله بگیرید و به آن خانه برید ۷