هوش مصنوعی: این متن عرفانی درباره نور الهی، عشق و حقیقت است. شاعر بیان می‌کند که نور حقیقت را فقط با چشم دل می‌توان دید و عشق الهی مانند جامی است که در گردش است. او تأکید می‌کند که نشانه‌های حقیقی فراتر از نام و نشان‌های دنیوی هستند و تنها با نگاه درونی می‌توان به حقیقت رسید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و شناختی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان‌تر دشوار باشد.

غزل ۷۶۶ - نوریست که آن نور به آن نور توان دید

نوریست که آن نور به آن نور توان دید
هر دیده که آن دید یقین دان که چنان دید ۱

جام می عشق است که در دور روان است
در دور قمر هر که نظر کرد روان دید ۲

در آینه بنمود جمال و چه جمالی
خود را چه به خود دید ، به خود خود نگران دید ۳

چشمی که نظر از نظر اهل نظر یافت
در هر چه نظر کرد همین دید و همان دید ۴

بی نام و نشان شو که نشان نقش خیالیست
این نیست نشانی که تو گوئی به نشان دید ۵

گوئی که مرا هست تمنای وصالش
نقشی و خیالی است که درخواب توان دید ۶

نوریست که سید به همه خلق نماید
یاری که نظر کرد به هر دیده عیان دید ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۷۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۷۶۵ - چشمی که چشمهٔ آب از چشم ما روان دید
گوهر بعدی:غزل ۷۶۷ - در دیدهٔ ما نور رخ یار توان دید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.