غزل ۷۸۹ - خاکساران که گو به پاکردند

خاکساران که گو به پاکردند
کی توانند گرد ما گردند ۱

عاشقانی که عشق می بازند
پیش معشوق جان فدا کردند ۲

می خمخانهٔ حدوث و قدم
باده نوشان به جرعه ای خوردند ۳

دُرد دردش به دست رندان ده
نه به آن زاهدان که بی دردند ۴

گر صدند ار هزار اهل کمال
عاشقانه به عشق او فردند ۵

زندگانی که کشتهٔ عشقند
نزد مردان مرد ما مردند ۶

کرم حضرت خدا و رسول
نعمت الله به ذوق پروردند ۷