هوش مصنوعی:
این متن به عشق و رنجهای عاشقان و عارفان میپردازد و اشاره میکند که چگونه درد و بلا میتواند به شفا و رشد روحی منجر شود. همچنین، به مفاهیمی مانند فنا، بقا، و شناخت خود اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به درد و رنج نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۷۹۷ - عاشقان درش از درد دوا یافته اند
عاشقان درش از درد دوا یافته اند
خستگان غمش از رنج شفا یافته اند ۱
باده نوشان سراپردهٔ میخانهٔ دل
جرعهٔ دُردی دردش چو دوا یافته اند ۲
مبتلایان بلایش ز بلا نگریزند
گرچه از قامت و بالاش بلا یافته اند ۳
نم چشم و غم دل قوت روان ساز ای جان
که کسان قوت از این آب و هوا یافته اند ۴
عارفان بی سر و پا بر سر دارش رفتند
لاجرم اجر فنا دار بقا یافته اند ۵
آن کسانی که چو ما غرقهٔ دریا شده اند
گوهر حاصل ما در دل ما یافته اند ۶
همچو سید ز خود آثار خدا یافته اند
خود شناسان که مقیم حرم مقصودند ۷
خستگان غمش از رنج شفا یافته اند ۱
باده نوشان سراپردهٔ میخانهٔ دل
جرعهٔ دُردی دردش چو دوا یافته اند ۲
مبتلایان بلایش ز بلا نگریزند
گرچه از قامت و بالاش بلا یافته اند ۳
نم چشم و غم دل قوت روان ساز ای جان
که کسان قوت از این آب و هوا یافته اند ۴
عارفان بی سر و پا بر سر دارش رفتند
لاجرم اجر فنا دار بقا یافته اند ۵
آن کسانی که چو ما غرقهٔ دریا شده اند
گوهر حاصل ما در دل ما یافته اند ۶
همچو سید ز خود آثار خدا یافته اند
خود شناسان که مقیم حرم مقصودند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۵۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۹۶ - این خط نگر که بر رخ جانان کشیده اند
گوهر بعدی:غزل ۷۹۸ - آتش عشق همان دم که بر افروخته اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
