هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر از نشستن در میخانه، نوشیدن شراب و شکستن توبه‌های مکرر سخن می‌گوید. او به عهد درستی با ساقی سرمست اشاره می‌کند و از دوری از عاقلان و رهایی از دردسرها می‌گوید. شاعر همچنین از رهایی از زهد و بازگشت به می‌نوشی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که او و همراهانش اهل خدا هستند و فقط خدا را می‌پرستند، نه خود را. در پایان، او از نقش خیالی در دیده‌اش و رهایی از جوی زندگی سخن می‌گوید.
رده سنی: 18+ متن شامل مفاهیم نمادین شراب‌خواری و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند شکستن توبه و می‌نوشی ممکن است نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح داشته باشند.

غزل ۸۷۰ - خوش بر در میخانه نشستیم دگر بار

خوش بر در میخانه نشستیم دگر بار
خوردیم می و توبه شکستیم دگر بار ۱

ما توبه شکستیم ولی عهد درستی
با ساقی سرمست ببستیم دگر بار ۲

با عاقل مخمور دگر کار نداریم
رستیم ز دردسر و مستیم گر بار ۳

در خلوت زاهد بنشستیم دو روزی
المنةلله که برستیم دگر بار ۴

ما اهل خدائیم و پرستیم خدا را
خود را به خدائی نپرستیم دگر بار ۵

در دیدهٔ ما نقش خیالی است نظر کن
کان نقش خیالیست که بستیم دگر بار ۶

ما را به لب جوی مجو زان که به مردی
چون سید از این جوی بجستیم دگر بار ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۸۶۹ - در گوشهٔ میخانه نشستیم دگر بار
گوهر بعدی:غزل ۸۷۱ - گرفته عشق او دستم دگر بار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.