غزل ۹۰۸ - درد از تو خوش است و هم دوا نیز

درد از تو خوش است و هم دوا نیز
رنجم بخشی و هم شفا نیز ۱

داری نظری به حال هر کس
می کن نظری به حال ما نیز ۲

بیگانه نگشت از تو محرم
ما خویش توئیم و آشنا نیز ۳

گر کشته شوم به تیغ عشقت
خونم به حل است و خونبها نیز ۴

ای جام جهان نمای باقی
ایمن ز فنائی و بقا نیز ۵

ما از تو به غیر تو نخواهیم
بی تو چه کنیم در سرا نیز ۶

تنها نه منم محب سید
والله که حضرت خدا نیز ۷