غزل ۹۱۲ - دیده نقشی چو خیال تو ندیده هرگز

دیده نقشی چو خیال تو ندیده هرگز
گوش قولی چو کلامت نشنیده هرگز ۱

سالها باد صبا بر سر کویت گردید
به سراپردهٔ وصلت نرسیده هرگز ۲

گرچه نقاش بسی نقش کند صورتها
همچو تو صورت خوبی نکشیده هرگز ۳

عاشق مست ، مدام این می ما می نوشد
عقل یک جرعه ازین می نچشیده هرگز ۴

دوش تا روز رسیدم به مراد دل خویش
بر کسی صبح چنین خوش ندمیده هرگز ۵

چشم ما روشن از آنست که رویش دیده
در چنین دور چنان دیده که دیده هرگز ۶

نفس سید ما جان به جهان می بخشد
به از این هیچ هوائی نوزیده هرگز ۷