غزل ۲۰۶۹ - بیش مکن همچنان، خانه درآ هم چنین

بیش مَکُن همچُنان، خانه دَرآ هم چُنین
ای زِ تو روشن شده، صَحْن و سَرا هم چُنین ۱

بادهٔ جان خورده‌یی، دلْ زِ جهانْ بُرده‌یی
خَشم چرا کرده‌یی؟ چیست؟ چرا هم چُنین؟ ۲

حَلْقه دَرآ رویْ باز، بر همه خوبانْ بِتاز
سَجده کُنم در نمازْ رویِ تو را هم چُنین ۳

ای صَنَمِ خوش سُخن حَلْقه دَرآ، رَقص کُن
عشقْ نگردد کُهن، حَقِّ خدا هم چُنین ۴

هر کِه دَرین روزگارْ دارد او کار و بار
بنده شُده‌ست و شِکارْ یارِ مرا هم چُنین ۵