غزل ۲۰۶۸ - بازشکستند خلق سلسله یا مسلمین

بازشِکَسْتند خَلْق سِلْسِله یا مُسلمین
باز دَراَفْکَند عشقْ غُلْغُله یا مُسلمین ۱

دشمنِ جان‌هایِ ‌ماست دوستیِ دوستان
مادر فِتْنهٔ شُده‌ست حامله یا مُسلمین ۲

آفَتِ عالَم شُده‌ست ماهْ رُخی زُهره سوز
فِتْنهٔ آدم شُده‌ست سُنْبُله یا مُسلمین ۳

لاف زِ شَهْ می‌زَنَد، سِکّه زِ مَهْ می‌زَنَد
بر سَرِ رَه می‌زَنَد قافله یا مُسلمین ۴

ای شُده شبْ روزِ ما، زان که دلْ اَفْروزِ ما
از رُخِ ما بَرفروخت مَشْعَله یا مُسلمین ۵

چون خِرَد نیک پیِ، در چِله شُد پیشِ وِیْ
جوش بَرآرَد چو میْ در چِله یا مُسلمین ۶

عشقْ چو آمد پَدید، عقلْ گَریبان دِرید
از پِیِ‌‌ بی‌دل رَسید مَشْغَله یا مُسلمین ۷

بَدگُهَری کو زِ جَهْل تاجِ شَهان را بِمانْد
بر دُمِ گاوان شود زَنگُله یا مُسلمین ۸

ناله زِ هَجْر و زَوالْ خاست زِ ذوقِ وصال
دان که بَسی شُکرهاست در گِله یا مُسلمین ۹