غزل ۲۰۷۱ - هر چه کنی تو، کردهٔ من دان

هر چه کُنی تو، کردهٔ من دان
هر چه کُند تَن، کرده بود جان ۱

چَشمِ مَنی تو، گوشِ مَنی تو
این دو بِگُفتم، باقی می‌دان ۲

گَر به جهان آن گنج نبودی
بَهرِ چه بودی خانهٔ ویران؟ ۳

گنجْ طَلَب کُن، ای پدرِ من
دست بِجُنبان، دست بِجُنبان ۴

بویِ خوشِ او، رَهبرِ ما شُد
تا گُل و ریحان، تا گُل و ریحان ۵

ذَرّه به ذَرِّه، مُشْتَریَنْدَت
گوهرِ خود را، هین مَدِه ارزان ۶

موش دَرآیَد، گُربه دَرآیَد
گَر بِگُشایی تو سَرِ اَنْبان ۷

عشقْ چو باشد کم نشود جان
دور مَبادا سایهٔ جانان ۸

باقیِ این را هم تو بگویی
ای مَهِ مَهْ رو، زُهرهٔ تابان ۹