غزل ۹۷۷ - وقت آن آمد که ما را باز بنوازی به لطف

وقت آن آمد که ما را باز بنوازی به لطف
یک زمانی از کرم با ما بپردازی به لطف ۱

حال ما گرچه خرابست ، از کرم معمور ساز
خوش بود گر ساز ما را باز بنوازی به لطف ۲

گر چه بر خاک درم انداختی ای نور چشم
چشم آن دارم که از چشمم نیندازی به لطف ۳

آفتاب عالمی و عالمی در سایه ات
لطف فرمائی و کار عالمی سازی به لطف ۴

عشقبازی می کنی با ما ولی پنهان ز ما
این لطیفه گر که با ما عشق می بازی به لطف ۵