غزل ۹۷۸ - پادشاه عاشقانیم و گدای کوی عشق

پادشاه عاشقانیم و گدای کوی عشق
ای عجب بنگر گدا شد پادشاه کوی عشق ۱

مجلس مستان حضرت روضهٔ رضوان ماست
جنت المأوای ما بستانسرای کوی عشق ۲

عقل سرگردان چه داند ذوق بزم عاشقان
ناسزائی خود کجا باشد سزای کوی عشق ۳

خانقه هرگز ندارم من به جای میکده
خود ندارم هیچ جائی من به جای کوی عشق ۴

مانم چشم و غم دل دوست می داریم دوست
زانکه جان می بخشداین آب و هوای کوی عشق ۵

صد دوا بادا فدای درد بی درمان ما
باد جاوید این دل ما مبتلای کوی عشق ۶

نعمت الله دم به دم از ما نوائی می برد
تا توانی یافتیم از بینوای کوی عشق ۷