هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر عشق و پرستش خود را به معشوقی جاودانه و بینظیر بیان میکند. او زیبایی معشوق را در همه چیز میبیند و از عشق و وصال با او سخن میگوید. همچنین، اشارهای به مستی و رندی دارد که نشاندهندهی حالتی از شور و شیدایی است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده، ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به مستی و رندی نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.
غزل ۹۹۵ - آفتابی می پرستم لایزال
آفتابی می پرستم لایزال
مهر من هرگز نمی گیرد زوال ۱
دیده در آئینهٔ گیتی نما
دیده تمثال جمال بی مثال ۲
گرچه ذره می نماید آفتاب
ماه نور او نماید بر کمال ۳
یک نفس با ما درین دریا درآ
نو شکن گر تشنه ای آب زلال ۴
می نماید حسن او هر آینه
او جمیل و دوست می دارد جمال ۵
چشم مستش چشم بندی می کند
می برد از چشم ما خواب و خیال ۶
رند سرمستیم و با سید حریف
عاشق و معشوق دائم در وصال ۷
مهر من هرگز نمی گیرد زوال ۱
دیده در آئینهٔ گیتی نما
دیده تمثال جمال بی مثال ۲
گرچه ذره می نماید آفتاب
ماه نور او نماید بر کمال ۳
یک نفس با ما درین دریا درآ
نو شکن گر تشنه ای آب زلال ۴
می نماید حسن او هر آینه
او جمیل و دوست می دارد جمال ۵
چشم مستش چشم بندی می کند
می برد از چشم ما خواب و خیال ۶
رند سرمستیم و با سید حریف
عاشق و معشوق دائم در وصال ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۴۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۹۹۴ - نقش نقاش است نقش این خیال
گوهر بعدی:غزل ۹۹۶ - ای دهنت وهم میانت خیال
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.