غزل ۲۰۷۴ - مکن، مکن که روا نیست‌،‌ بی‌گنه کشتن

مَکُن، مَکُن که رَوا نیست‌،‌ بی‌گُنَه کُشتن
مَرو، مَرو که چراغیّ و دیدهٔ روشن ۱

چو بَرگُشادی از لُطفِ خویشتنْ سَرِ خُم
دِماغِ ما زِ خُمارِ تو است آبستن ۲

مَبَند آن سَرِ خُم را، چو کیسهٔ مُدْخِل
که خانه گردد تاری به بَستن روزَن ۳

چو آدمی به غَمْ آماجِ تیر را مانَد
ندارد او جُزِ مَستیّ و بی‌خودیْ جوشَن ۴

دو دستِ عشقْ مِثالِ دو دستِ داوود است
که هَمچو موم‌‌ هَمی‌گردد از کَفَش آهن ۵

حَدیثِ عشقْ هم از عشقْ باز باید جُست
که او چو آیِنِه هم ناطِق است و هم اَلْکَن ۶

دِلا دو دست بَرآوَر سَبُک به گَردنِ عشق
اگر چه دارد او خونِ خَلْقْ در گَردن ۷

زِ خونْ بَها بِنَتَرسَد که گنج‌‌ها دارد
که مُرده زنده شود زان و وارَهَد زِ کَفَن ۸

گرفت خوابْ گریبانِ تو، بِپَر سویِ غَیب
بِگَه زِ غَیب بیایی کَشانْ کَشانْ دامَن ۹

که تا تمامِ غَزَل را بِگویَمَت فردا
که گُلْ پِگاهْ بِچینَند مَردم از گُلْشَن ۱۰