غزل ۱۰۳۰ - سالها شد که به جان طالب جانان خودم

سالها شد که به جان طالب جانان خودم
درد دل می طلبم در پی درمان خودم ۱

جام می بر کف و در کوی مغان می گردم
رند سرمست خود و ساقی مستان خودم ۲

در نظر آینه می آرم و خود می نگرم
عاشق روی خود و واله و حیران خودم ۳

مو به مو با همهٔ خلق مرا پیوند است
بستهٔ سلسلهٔ زلف پریشان خودم ۴

نفسم آب حیاتی به جهان می بخشد
خضر وقت خودم و چشمهٔ حیوان خودم ۵

سید و بنده و محبوب و محب خویشم
هر چه هستم دل و دلدار خود و آن خودم ۶

نعمت اللهم و با ساقی سرمست حریف
بر سر خوان خودم دایم و مهمان خودم ۷