غزل ۱۰۳۱ - مدتی شد که به جان در پی جانان خودم

مدتی شد که به جان در پی جانان خودم
درد دل می طلبم طالب درمان خودم ۱

مجمع اهل دلان زلف پریشان من است
من سودازده هم بی سر و سامان خودم ۲

در نظر آینه می آرم و خود می نگرم
ناظر لطف خداوندم و حیران خودم ۳

من اگر عاقلم و عاشق و مخمورم و مست
غیر را کار به من نیست که من ز آن خودم ۴

به خرابات کنم دعوت رندان شب و روز
رهبر کاملم و مرشد یاران خودم ۵

ساکن کوی خراباتم و سرمست مدام
همدم جامم و ساقی حریفان خودم ۶

میر مستانم و فرماندهٔ بزم عشقم
سید خویشتن و بندهٔ فرمان خودم ۷