هوش مصنوعی:
این متن عاشقانه و عرفانی بیانگر عشق و ارادت شاعر به معشوق یا مراد خود است. شاعر خود را همچون پروانهای میداند که به دور شمع عشق معشوق میگردد و حتی از سوختن در این راه هراسی ندارد. او از ناتوانی خود در بیان عشق و از خودگذشتگیاش سخن میگوید و همه چیز را به تقدیر الهی نسبت میدهد.
رده سنی:
همه سنین
این متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه است که به زبان شعر بیان شده و هیچ محتوای نامناسبی برای گروههای سنی مختلف ندارد. با این حال، درک کامل آن ممکن است برای کودکان دشوار باشد، اما برای نوجوانان و بزرگسالان قابل فهم و لذتبخش است.
غزل ۱۰۴۷ - خوش حیاتی که پیش او میرم
خوش حیاتی که پیش او میرم
چون بمیرم به کیش او میرم ۱
عشق او شمع و من چو پروانه
گرچه سوزد که در برش گیرم ۲
گر زند ور نوازدم چون نی
بجز از ناله نیست تدبیرم ۳
دوش دیدم خیال او درخواب
لطفش امروز کرده تعبیرم ۴
سروری بر همه توانم کرد
من چو در پای میر خود میرم ۵
چون توانم که عذر او خواهم
که سراپا تمام تقصیرم ۶
هرچه گویم ز خود نمی گویم
نعمت الله کرده تقدیرم ۷
چون بمیرم به کیش او میرم ۱
عشق او شمع و من چو پروانه
گرچه سوزد که در برش گیرم ۲
گر زند ور نوازدم چون نی
بجز از ناله نیست تدبیرم ۳
دوش دیدم خیال او درخواب
لطفش امروز کرده تعبیرم ۴
سروری بر همه توانم کرد
من چو در پای میر خود میرم ۵
چون توانم که عذر او خواهم
که سراپا تمام تقصیرم ۶
هرچه گویم ز خود نمی گویم
نعمت الله کرده تقدیرم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰۴۶ - شمع جان هر نفسی ز آتش دل برگیرم
گوهر بعدی:غزل ۱۰۴۸ - هر کجا حسن خوشی می نگرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.