غزل ۲۰۸۱ - نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان

نَعیمِ تو نه از آن است که سیر گردد جان
مرا به خوانِ تو باید هزار حَلْق و دَهان ۱

بیا که آبِ حیاتیّ و بَنده مُسْتَسْقی
نه بنده راست مَلالَت، نه لُطفْ راست کَران ۲

بیا که بَحْرِ مُعَلَّق توییّ و من ماهی
میانِ بَحْرم و این بَحْر را کِه دید میان؟ ۳

زِ بَحْرِ توست یکی قَطره آبِ خاک آلود
که جان شُده‌ست به پیشِ جَماعتی‌‌ بی‌جان ۴

بیا بیا که تویی آفتاب و من ذَرّه
به پیشِ شُعلهٔ رویَت، چو ذَرّه چَرخ زنان ۵